Het moment waarop ik me realiseerde dat ik het anders ga doen. Alweer.

Een afscheid met een traan en een lach. Ik heb er vaker over gehoord, de woorden werden gesproken maar ik voelde ze nooit.

Tot vandaag.

Aan mij viel de eer ten deel dat ik deel uit mocht maken van het afscheid van de vader van een dierbare vriendin. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik hem niet eens zo goed kende. Ik zag hem op verjaardagen en het viel me op hoe gek hij was op en met zijn kleinkinderen.

Tijdens zijn afscheid leerde ik hem pas kennen.

De laatste week van zijn leven is er één uit duizenden geweest. Niet alleen de woorden gaven dit weer – ook – en misschien vooral – de beelden. Hoe ze samen de kist uittekenden en maakten. Hoe hij zelf nog zijn handafdrukken op de kist plaatste. Ik heb dit vaker gezien, maar nooit zo intens gevoeld als nu.

Omdat het klopt. Omdat de liefde echt is. En dat is-ie vaak niet.

Ik zag er tegenop op alleen naar het afscheid te gaan. Om het alleen te moeten dragen. Zonder arm om mij heen. Zou ik die troost hebben kunnen ontvangen?

Ik weet het niet.

Wat ik leerde vandaag is hoe ik wil dat mijn gezin eruit ziet. Ik ben gescheiden omdat ik niet samen was met de juiste man voor mij. Bij het zien van de beelden op het scherm tijdens het afscheid voelde ik iets wat ik een tijd niet heb gevoeld. Of weggestopt. Misschien genegeerd. Het gezin.

De warmte, oprechte liefde, kracht, geluk, verdriet en troost. In één.

Mijn vurige wens om dit aan mijn kinderen mee te geven.

De beelden. Lachende gezichten, echt genieten en echt plezier. Geen gelul, flauwekul of halve verbindingen. Nee, 200% echt. Toegeven dat ik dit thuis ook niet helemaal heb ervaren zoals ik het wil meegeven. Weten dat ik de basis nu alleen moet leggen. Of mag leggen.

Het begint bij mij.

Dat betekent ook dat ik iets anders vraag van de man die naast mij staat. Ik wil, nee ik eis! dat de verbinding tussen hem en mij diep gaat. Geen oppervlakkig iets. Niet een beetje. Ik ben geen optie. Geen nu even niet. Geen half werk. En geen halve ik-hou-van-jou’s. Ik wilde liefde in zijn ogen zijn als hij naar mij kijkt.

Dat is wat ik wil voelen en zelf ook laten zien.

Ik zie het nog veel te vaak om me heen. Verstandshuwelijken. Of relaties die niet echt zijn omdat de ouders bij elkaar blijven voor de kinderen. Zie je niet dat je zelf ongelukkig bent (en wil je weten wie dit wel ziet)? Weet je niet dat je je kinderen iets mee geeft wat je ze eigenlijk helemaal niet mee wil geven?

Ik wil mijn kinderen meegeven hoe een relatie hoort te zijn. Daar is geen omschrijving van, er is geen gebruiksaanwijzing, geen tijdspanne. Het is een gevoel. Dat je samen bent met de persoon die bij je past. Dat deze persoon jou helemaal ziet en ontvangt – en vice versa. Jij er mag zijn en de ander ook. Op mooie en minder mooie dagen. Dat er voor elkaar bent. Dat je luistert als het nodig is. En dat je voelt wanneer je nodig bent als de woorden niet worden uitgesproken.

Je kinderen zien wat je doet. Ze voelen hoe jij je voelt. Dus zorg ervoor dat het klopt wat je doet. Kruip niet weg. Laat je hart er niet uitrukken, laat het niet kleiner maken en stop het zelf niet weg.

Ik zeg tegen jou wat ik gisteren hoorde en wat me enorm raakte: jij bent de bedoeling.

Jij bent helemaal de bedoeling. Geef jezelf de ruimte om te zijn wie je echt bent zodat je je kunt verbinden met de persoon die dat samen met jou naar een hoger level kan tillen. Liefde is een voorwaarde, geen bijzaak. Liefde is geen werkwoord, geen concessie. En liefde is niet hard werken, geen optie. Liefde is alles. Liefde is er, het is een gevoel. Het zit in jou.

En daar blijft het zitten net zolang tot jij het de ruimte geeft en het er laat zijn, in haar puurste vorm.

Kijk naar jezelf en de mensen om je heen door de ogen van liefde. En begin. Met lopen. Zet stappen. Grote en kleine. Samen en alleen.

Jij kiest. En ik hoop met heel mijn hart dat jij – net als ik- voor liefde kiest. Groots en meeslepend.

It better be good. Ik wil alles, jij ook? Is het tijd voor jouw alles? Is het tijd voor jou? Mail me, bel me, stuur rooksignalen maar doe IETS!

Geplaatst in Coaching, Essentie, Innerlijk kind, Je ware zelf zijn, Jezelf zijn, Persoonlijke ontwikkeling, Venray, Verandering, Vertrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *