Over je bestaansrecht en wat Game of Thrones mij hier over leerde.

Afgelopen nacht lag ik tot 1 uur wakker. Ik had de laatste aflevering van Game of Thrones gekeken en kennelijk was ik niet de enige die laat inlogde, want de aflevering wilde eerst niet starten. Het was dus al later toen ik wilde gaan slapen. Deze serie is mijn ultieme guilty pleasure. Het heeft alles; intriges, kostuums, geweld, liefde en ga zo nog maar even door. En de held. Meer dan één.

En dat was exact wat me aan het denken zette. Want hoe vaak houden wij echt onze rug recht? Ook als het even moeilijk is. Wanneer toon je moed?

Hoe vaak voel je dat vuur van binnen oplaaien en laat je het net zo snel weer uitgaan om lekker series te bingen op Netflix. Terug in die veiligheid. Ik dacht terug aan vroeger, vervlogen tijden die in je hoofd een filter hebben. Natuurlijk. Maar was het toen echt zo anders?

Tijdens de Tweede Wereld oorlog bijvoorbeeld, de verhalen van moedige mensen kennen we allemaal. Mensen die opstonden voor waar ze in geloofden, ook als dit betekende dat het hun einde zou worden. En ook de mensen die dit niet deden. Het is van alle tijden.

En waar zie je dit vandaag de dag nog, in ons eigen land bedoel ik? De mannen en vrouwen die gaan staan voor waar ze in geloven. Ongeacht wat de consequenties zijn. Want zo heldhaftig is het niet om lekker te hangen in je baan, je geld te verdienen, 1 keer per jaar op vakantie en wat verjaardagen af gaan in het weekend. Leven in de angst dat het niet meer beter wordt. Natuurlijk gaat dit niet voor iedereen op, ik wil hier ook niet mee oordelen.

Wat ik wel wil? Een beweging creëren. We need the hero’s.

Helden die open en eerlijk zijn. Die niet doen alsof ze niet bang zijn. De mensen voor wie we kunnen gaan staan. Ik zal je vertellen waar niet moedig zijn mij heeft gebracht. Nit moedig zijn bracht mijn kinderen naar een opvang waarvan ik wist dat iets niet klopte, ik wist alleen niet wat. Ik luisterde niet naar mijn gevoel.

Ik negeerde het want ik had opvang nodig. Waardoor mijn gezin en ik er bij betrokken raakte. Is het moedig dat ik haar uiteindelijk heb gestopt? Dat ik toen wel ben gaan staan? Ongeacht wat de gevolgen waren want ik zag ook wel hoe mensen erna naar me keken erna. Ik wist wel beter.

Ik zou willen dat ik eerder was opgestaan, voorop had gelopen, mijn gevoel had gevolgd.
Dat ik eerder die kracht had gevonden en uitgedragen.

Wat is moedig zijn voor jou? Wat betekent het voor jou? Voel je dat vuurtje en gaat het weer uit? Voel je die passie, dat verlangen en ga je er daarna weer tussen staan? Want je bent geen 25 meer. Je bent niet financieel onafhankelijk. Allemaal dingen die je bedenkt om vooral niet in beweging te komen. Om te blijven hangen in een leven waarvan je weet dat het je niet gelukkig maakt.

Of je lichaam doet niet wat jij wilt. Je lichaam is niet je beperking, maar je richtingaanwijzer. Wat kan je lijf wel, wat kun jij doen? Hoe inspireer en motiveer je anderen door gewoon te zijn wie je bent. Door te erkennen wat je al doet?

Wat is je volgende stap? We hebben hier allemaal een doel. En toch verkloten we onze tijd. Ik stel mezelf wel eens de vraag: wat zou ik gedaan hebben. Als ik toen leefde, in de oorlog en ik had mensen kunnen redden. Was ik gaan staan? Had ik mijn rug recht gehouden? Had ik vol gezeten met de idealen die ik nu ook heb?

Waar gaat dat verlangen naartoe en wat doe je er mee?

Ik kies ervoor om wel die moed te tonen. Om me uit spreken.
En om niet aardig te doen om aardig gevonden te worden.
Om te gaan staan. Ik sta niet voor alleen het uiterlijke stuk. Het is wel een onderdeel van mij. Het hoort bij mij maar het definieert me niet. Ik wil een leven vol betekenis en dat betekent dat ik een leven vol betekenis leef én geef. Ook als anderen dit vergezocht of overtrokken vinden.

Wat is moed?

Moed is méér dan uitspreken hoe belangrijk energie is voor mij. Het is meer dan dat ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde. Meer dan dat ik weet ik nooit alleen ben thuis terwijl ik de enige ben die alive & kicking in huis rondloopt. Dat ik weet en voel wat iemands potentie is.

En dat uitdragen. Dat ik weet. Zonder dat iemand me dat heeft verteld. Is dat moedig? Nee, dat is me uitspreken. Dat is de stap zetten naar het erkennen dat ik een bepaald percentage van mijn potentie leef. En dat ik meer wil. Dat er meer mogelijk is. En dat ik één van die mensen wil zijn voor wie jij gaat staan. Om naast me te komen staan. Om samen verder te lopen. Omdat je weet dat je meer kunt dan je nu laat zien.

Moedig zijn is uitbreken.

Uit het verhaal wat je jezelf vertelt. Omdat anderen je dit verteld hebben. Weg bewegen van verplichtingen. Weg van de oordelen van anderen over wat je wel en niet zou moeten doen. Kijken met jouw eigen lens. En dat uitdragen. Dat vergt moed op een level dat we vaak niet kennen (laat staan: doen!). Toch vraag ik dat van mijzelf en als je met mij wilt werken, vraag ik dat ook van jou.

Dat is leven vanuit Gezond Egoïsme. Erkennen wie ik ben. Dat is Goud Eerlijk zijn naar mezelf. Wil je dat ook? Bel me om een afspraak te maken voor een BreakOut sessie.

Geplaatst in Leiderschap, Shape Your Destiny, Verandering, Vertrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *