Comfort is een overschat gegeven

Vorige week had ik een interessant gesprek op de kermis. Terwijl de band een nummer van Tina Turner speelde stonden we gezellig buiten in de drukte. ‘Hoeveel mensen die hier staan zouden echt gelukkig zijn?’, schreeuwde hij ineens in mijn oor. Ik keek eens rond, haalde mijn schouders op en vroeg hem wat hij exact bedoelde met gelukkig zijn.

Ik zie zoveel mensen om me heen die iets willen en uit angst voor wat er komen gaat toch blijven hangen in een situatie die niet 100% blij maakt. Of het nu een relatie is die niet meer goed voelt of het werk waar je niet meer met plezier naartoe gaat.

‘Ik denk meer dan de helft van de mensen die hier staan’, antwoordde ik hem uiteindelijk.

‘Het zijn veel meer mensen dan je zo op het eerste oog zou denken’. Hij knikte en keek wat voor zich uit. Naar het biertje wat hij net in zijn hand geduwd had gekregen van zijn maat. Vorig jaar spraken we elkaar al eens en nu ging de conversatie verder. Hij vroeg me hoe het nu was. Dus ik vertelde waar ik nu stond, wat ik deed en hoe ik me daarbij voelde. Ik vertelde over de stappen die ik heb gezet het afgelopen jaar. Ik vertelde over mijn scheiding. Zijn blik werd even wat ernstiger, hij bewoog wat zenuwachtig van zijn linker op zijn rechterbeen en zei: ‘Als ik nu kon kiezen en de tijd vooruit kon zetten dan zou ik het ook doen. Dan zou ik weg gaan. Alleen het idee van een moeilijke tijd geeft me echt de kriebels’. Zijn gezicht sprak boekdelen.

En dat begrijp ik wel.

Of toch niet?

Hoe zit dit bij jou? Doe jij wat je gelukkig maakt? Wil je het graag anders doen maar blijf je omdat je niet weet welke impact een besluit gaat hebben op jou en mensen van wie je houdt? Ik hoor ze wel vaker: ‘Ik ga nu niet solliciteren, want ik heb een vast contract!’. Of dat het nu niet de juiste tijd is. Toen ik het besluit nam om alleen verder te gaan kreeg ik ook vragen als: ‘denk je dat je er beter uit gaat komen?’

De vraag ging niet over mijzelf, mijn gemoedstoestand, maar over het financiële plaatje. Of ik het wel zou redden alleen. Kon ik wel alles blijven doen wat ik deed?

Of zou het zomaar eens beter kunnen zijn? Want wanneer is het wel de goede tijd?

Nooit.

Of juist altijd?

Kun je echt zekerheid creëren of is het een illusie? Ik geloof niet zo in zekerheid. Of misschien heb ik er gewoon niet zoveel meer mee. Zekerheid houd me ergens waar ik niet wil zijn. Ik wil bewegen, ik wil gaan. Ik wil niet dat iemand anders voor mij bepaalt dat ik mijn carrière stappen vóór mijn 40e gezet moet hebben en daarna niet meer zoveel kan groeien. Dat bepaal ik zelf wel.

Laat jij je klein houden of maak je eigen keuzes?

En ook in relaties. Blijf delen, blijf praten met elkaar. Over wat je bezig houdt. Laat jezelf zien, helemaal. Houd het niet achter uit angst dat iemand je afwijst. Want dan is die afwijzing er nu ook al. In een goede relatie ben je helemaal aanwezig, met hart en ziel.

Het begint bij het accepteren van jezelf. Met echt jezelf zijn in en bij alles wat doet. Geef je half? Dan krijg je half terug. Accepteer je jezelf niet volledig dan gaat een ander dat ook niet doen.

Dat is hoe het werkt. Het leven is geen statisch of vastomlijnd iets. Het verandert, het groeit, het bloeit, het laat los, het herrijst. Omdat het leven nu eenmaal niet niet zwart-wit is. Zelden is het duaal. Of het één, of het ander gaat niet altijd op. Die dualiteit is het causale verband tussen jouw eigen zijn en jouw schaduwkant. Zowel de eigenschappen die je betitelt als goed of slecht herken je omdat ze in jou zitten, anders zou je niet kunnen zien.

Het gaat niet om ‘waar’ of ‘niet waar’. Niet om wie gelijk heeft. Het gaat om wat jij wilt, om wat jij kiest. Om de perceptie die jij hebt over jouw mogelijkheden.

Groei en ontwikkeling horen bij de mens.

Elke stap mag je dichter bij jouw grootste potentieel brengen. Je mooiste zijn.

Kun je wat hulp gebruiken? Boek dan nu een BreakOut sessie!

Posted in Essentie, Je ware zelf zijn, Leiderschap.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *