http://maikemaessen.nl/je-geboorte-is-levensbepalend-deel-1/

Hoe je geboorte je leven vormt – deel 1

In een online artikel las ik over hoe je eigen geboorte een rol speelt in je latere leven. Het stuk ging over het effect van je geboorte; je eerste taak in je leven. Ik herkende situaties zoals de schrijfster ze beschreef. En daarop ging ik – natuurlijk – ook op zoek naar wat er zit in mijn eigen leven nu.

Welk effect heeft mijn eigen geboorte gehad op mijn leven en wat merk ik daar nu nog van? Hoe levensbepalend is mijn geboorte? Ik wilde er over schrijven. Tot dat ik mijn moeder vroeg hoe mijn eigen geboorte was, 38 jaar geleden. Dáár wilde ik helemaal niet over schrijven. Veel te confronterend. Zoals wel vaker blijft het terugkomen en zie ik het maar als een kans om het wel te delen. Om een ander ook iets mee te geven van mijn inzichten.

NEEEE NÚ!!

Wat me triggerde in het artikel was het stukje van een kindje dat ‘NÚ’ iets wilde. Daar is mijn jongste heel goed in. Haar geboorte begon rustig en ineens moesten we halsoverkop naar het ziekenhuis. Op vrijdagmiddag. In de spits. Eenmaal in het ziekenhuis stond een arts na een minuut of tien naast me te schreeuwen: ‘persen, het kindje moet er NÚ uit’. Ik was me er op dat moment totaal niet van bewust totdat die vrouw het zo zei en er ernstig bij keek. Ik wachtte tot ze zouden zeggen dat het hoofdje stond, en ik de volgende wee weg mocht puffen. Ik wist precies hoe het zou gaan. In plaats daarvan moest ze eruit, en snel!

Alles verliep verder goed en vlot. Al gauw had ik mijn meisje, wat een verrassing, in mijn armen. Dat moment is vastgelegd: een foto van mij glimlachend met mijn kleine meid. Vooraf had ik aangegeven haar een tijdje bij me te willen houden en dat kon gelukkig ook. Kenmerkend aan haar is het ‘NEE NÚ’! Als ze iets wil. Dat doet ze voornamelijk bij mij, of erger bij mij dan bij haar vader.

Het artikel droeg aan om eens vanuit haar geboorte te kijken naar deze situatie. Omdat je geboorte een blauwdruk is voor hoe je met problemen omgaat en hoe je nieuwe dingen aangaat.

Zelf laten oplossen

Wat ik nu doe is vragen: probeer het eens zelf. Het werkt niet altijd – natuurlijk. Als ik tegen haar zeg: ‘even iets afmaken en dan..’ dat werkt nog altijd als een rode lap op een stier. Dan kan ze me ook echt even zo’n heerlijk herkenbare evil blik schenken. De trots is bij haar echter heel groot als ik het niet voor haar op wil lossen, maar het haar zelf laat doen. ‘Ik ben sterk!’ of een ‘Ik kan het!’ volgt dan met een blij gezicht. Ik ben iets teveel geneigd om gelijk tot actie over te gaan als ik haar hoor roepen. Het kan dus ook anders.

Bij mijn zoon verliep alles heel rustig. Stap voor stap. Een bevalling uit het boekje. Natuurlijk was alles nieuw, toch ging het allemaal fijn. Ik kijk op beide geboortes met een heel goed en prettig gevoel terug. Een zwangerschap zou van mij niet per se meer hoeven maar de bevallingen zelf vond ik echt mooi om te ervaren. De eerste keer volledig in mezelf gekeerd en de tweede keer met een andere afloopt dan verwacht. Een beetje het wow-wat-gebeurt-er-nu effect. Ik zag haar papa aller
lei papieren invullen terwijl ik dacht hallo! er komt een kind aan. Het ging ook allemaal zo rap.

 

Mooie nieuwe inzichten en een andere manier van kijken naar je leven en dat van je eigen kinderen. Waardevol! Mijn volgende blog gaat over hoe ik dit op mezelf kan toepassen. Over hoe ik stap voor stap steeds dichter bij de kern kom van mijn ware en meest krachtige zelf.

Posted in Je ware zelf zijn and tagged , , , .

One Comment

  1. Pingback: Breek door je blokkades met een zielereis -

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *