I want to break free!

Het heerlijke jaren 1980 nummer van Queen. Freddy Mercury in het strakke zwarte rokje afgestyled met een snor. Hij bezingt hoe graag hij uit wil breken, het moet! Dit gevoel van even ontsnappen uit onze dagelijkse realiteit hebben we allemaal wel eens toch?

Dat je even op die rode knop wilt drukken en je *poef* in je zwemuitrusting op Bali zit, aan de cocktails. Goed, dit kan natuurlijk mijn eigen fantasie zijn, toch denk dat ik dat ik niet alleen ben.

Het gevoel van uit willen breken ervaar ik nu minder. Omdat ik stappen heb gezet en nog steeds zet. Bij alles stel ik mezelf vragen en voel ik of het echt voor of van mij is. Nu is Bali leuk natuurlijk, alleen geen andere oplossing dan een tijdelijke.

Wat vraagt het van jou om elke dag zo te leven? Om meer en meer in het gevoel van vrijheid te stappen en te leven?

Want. We groeien op, we gaan naar school. Vrijwel gelijk gaan we mee in een ritme. Voeden op tijd (welke lichtend voorbeeld heeft dit ooit bedacht) of op ‘aanvraag’. We gaan naar het consultatiebureau waar we worden gemeten en als we buiten de groene vlakken vallen dan gaan de bellen rinkelen.

Op school idem dito.

De prestaties van onze kinderen worden losgelaten op allerlei grafieken en scores. En als ze erbuiten vallen hangt ook hier weer heel snel iemand aan de bel. Op het vervolgonderwijs leer je hele boeken uit je hoofd. Letterlijk. Zodat je de tentamens of examens kunt maken. En slaagt. Maar waarvoor en wat zegt het over je? Dat je in staat bent om in korte tijd een grote hoeveel stof te repliceren of dat je het ook beheerst?

Niet zo gek dat we later, als we een crisis meemaken in ons leven gedwongen worden om na te denken over wie we echt zijn en wat we écht willen. En dat is nog maar het begin. Want die crisis die komt er, die schudt ons wakker.

Die vraagt: wat wil je? Mits jij bereid bent om het recht in de ogen aan te kijken.

Vorige week voelde ik dat weer. ‘Elke man wil een vrouw die er is voor hem en zijn kinderen en als jij hem niet geeft wat hij nodig heeft dan zoekt hij dit bij een ander’. Bij het lezen van deze reactie zat ik op de kast. Gelijk. En ik ben er niet meer vanaf gekomen. Het gesprek irriteerde me mateloos en in plaats van dat ik ging bleef ik om mijn keuzes te verdedigen.

Terwijl ik dat niet hoef te doen.

Want ik kies, ik leef mijn leven en wat een ander daarvan vindt is niet mijn verantwoording. Ik heb 0 invloed op wat anderen vinden en denken en mijn tijd is te kostbaar en leuk om me daarmee bezig te houden.

Wat me triggerde was het stukje: doe maar wat er van je wordt verwacht. Naar mijn idee kan alles samen. Waar een wil is, vind je die weg namelijk ook wel. Ik kan werken met passie, kinderen opvoeden, een heerlijke relatie hebben, een gezellig sociaal leven, genieten, veel lachen EN lekker eten. Zonder iets op nummer 1 te hoeven zetten, zonder iets te definiëren. Het kan en mag samen, naast elkaar en met elkaar.

Hij liet me zien hoe ver ik al van het oude stuk ben afgedreven. En dat ik nog meer mag gaan staan voor wie ik ben.

Ik ben altijd wars geweest van het sluiten van een compromis. Ik wilde het liefst niet toegeven, toch deed ik dat wel. Van tijd tot tijd. Temeer omdat ik weet dat de mensen die het verst van me af lijken te staan qua idealen, me ook iets laten zien. Zo ook deze persoon met zijn opvatting die haaks staat op wat ik uitdraag. Ik mag voor mijn waarheid staan, deze uitspreken zonder dat ik dit hoef uit te leggen.

Ik mag kiezen en op die plek gaan staan. En dat mag jij ook.

Hoe blijf je hier staan, krachtig op die plek? Ook op die momenten dat je je even voelt wankelen. Op momenten dat anderen aan je duwen en trekken. Hoe claim je die ruimte vanuit vertrouwen en liefde voor jezelf?

Begin eens klein. In je eigen omgeving. Spullen die je eigenlijk weg wilt doen, doe je weg. Afspraken die je eigenlijk niet wilt zeg je af (of maak je niet eens). Niet alleen omdat ze je toch niets brengen, ook omdat je niet meer van die ervaringen aan wilt trekken maar juist het tegenovergestelde. Die informatieavond op school bijvoorbeeld waar ze keer op keer hetzelfde riedeltje afspelen. Je gaat omdat je je verplicht voelt, omdat je anders geen goede ouder zou zijn.

Het is fijn als je hieraan voorbij kunt gaan.

Die goede ouder voor je kinderen ben je als je ze ook los kunt laten, als je ze fouten laat maken en als je jezelf toestaat fouten te maken. En dat werkt zo bij alles. Controle is schijnveiligheid en komt voort uit onze eigen onzekerheid.

Welke keuzes brengen je verder en leveren iets op? En welke brengen je hier vandaan? Dat je niet alles kunt hebben is een oordeel van mensen die niet alles hebben. Dus….wat kies jij? Wil je dat ik met je meekijk? Kijk eens bij mijn aanbod. Ik bied verschillende mogelijkheden aan om je verder te helpen. Wil je eerst kennis maken met me? Neem dan contact op voor een vrijblijvend inspiratiegesprek.

Geplaatst in Essentie, Gezond Egoïsme, Je ware zelf zijn, Leiderschap, Personal Leadership, Shape Your Destiny.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *