Rol jij de rode loper uit voor jezelf en je kind?

Het liefst zou je altijd reageren zoals ‘het hoort’. Een mooi voorbeeld hiervan is het kerstdiner. Misschien herken je dat zelf ook wel. Het vermijden van zware onderwerpen of gesprekken. Dan is er altijd wel iemand die het onderwerp verandert wat júist zorgt voor een ongemakkelijke sfeer aan tafel.

We houden het graag luchtig en gezellig en hoe harder we het proberen, hoe lastiger dat wordt.

De neiging om onnozele vragen op een heel onbeholpen manier te stellen zorgt er voor dat de ruimte die er normaliter is, ineens heel klein wordt. Vooral als je wat gevoeliger bent voor dit soort situaties en er doorheen prikt kan dit even heel vervelend voelen. Ik kan hier bijvoorbeeld niet zo goed mee omgaan.

Het is net alsof ik het voel als iemand niet 100% zichzelf is, achter een façade zit en zichzelf (nog) niet laat zien.

Ik heb dit altijd bij mezelf gezocht en me afgevraagd hoe het kwam dat anderen mij soms omschreven als gesloten en afstandelijk. Terwijl ik weet dat ik open ben. Bij sommige mensen lukt het me niet om mezelf helemaal te laten zien. Het is alsof ik een kasteel ben, de ophaalbrug omhoog haal en met een klap dicht laat vallen. Wat er echt gebeurt is dat de ander achter een sluier zit en ik diegene hetzelfde terug spiegel. Als jij je ware zelf niet laat zien, doe ik het ook niet.

Een soort onbewust beschermingsmechanisme.

Ik houd van echt en authentiek en voel het wanneer anderen zich anders voordoen. Beter of meer willen zijn. Van mij mag alles er zijn. Liefde, verdriet, pijn, intens geluk. En iedereen mag er zijn. Ik zie iemand met een andere opleiding of achtergrond niet als ‘meer’ of ‘minder’. Het hoort er allemaal bij, we horen er allemaal bij.

De bouwers, de denkers, de creatievelingen, de pioniers.

We verliezen, we laten los, we winnen, we ervaren, we hebben lief, we leven. Iedereen op zijn eigen manier. En wanneer iets even anders loopt of dreigt te gaan dan vinden we vanuit ons hoofd wel een manier om het te beredeneren.

Eigenlijk is dat niets anders dan je gevoel aan de kant schuiven.

Toen ik met mijn vriend naar huis reed, na het kerstdiner bij mijn ouders, zei hij dat ik anders ben thuis. Even voelde het alsof ik me wilde verdedigen naar aanleiding van zijn opmerking. Want ik bén er anders, ik bén geremder, voel me er ook anders. Ik laat me niet helemaal zien. Terwijl ik weet dat mijn moeder mijn blogs voorleest aan mijn vader.

Alles mag er zijn.

Het mag voorbij het sociaal wenselijke gedrag. Het mag echt zijn. Dicht bij onszelf. Het is wat onze kinderen meer en meer van ons vragen. Dat we ons verdriet en plezier er helemaal laten zijn. Een voorbeeld is dat ik tijdens de zelfde avond met kerst hoorde van een meisje dat is misbruikt. De ouders laten haar uit huis plaatsen via een rechterlijk dwangbevel omdat ze bang zijn dat dit meisje zichzelf iets aan doet.

In mijn ogen kun je je kind niet meer in de steek laten dan wanneer je dit meisje uit huis laat plaatsen. Het meisje wat tot in haar diepste zijn is beschadigd ook weghalen uit de omgeving waar ze juist zichzelf kan zijn. Kinderen vragen om liefde, ook al uiten ze dit op een complexe manier die we niet willen of kunnen begrijpen. Kinderen vragen om een andere benadering. Om echt gezien te worden.

Om dit te kunnen zien mogen wij ons zien én accepteren.

Het is aan de ouders om dit meisje haar onschuld terug te geven. Om te zorgen voor gerechtigheid vanuit hun liefde. Het gaat erom dat wij voelen. Het gaat niet zozeer dat we begrijpen wat er gebeurt maar dat we het toelaten. Die brug mag omlaag. Ik hoef niets op te lossen of te dragen voor een ander.

Een kind dat is misbruikt of mishandelt vraagt van ons dat we erkennen wat er aan de hand is, het vraagt om leiding. Niet wegkijken, doofpotten of het negeren. Het is er. Hoe meer je ontkent, hoe harder je het bestaan van je eigen kind ontkent en daarmee ook een deel van jou.

Je kind vraagt: kan ik op jou bouwen als ik alles uit, als ik er helemaal ben?

Om dat te kunnen doen mogen we er eerst zelf helemaal zijn. Laat dat het mooiste voornemen zijn voor de komende tijd of dat volgende familiediner. Niets wegstoppen of laten voor de lieve vrede. Ons uitspreken. Elkaar steunen. Dat kan prima zonder dat er wijn over de tafel vliegt.

Hoe opener we zijn, hoe meer ruimte er komt voor wie we echt zijn. En hoe echter wij zijn, hoe echter en meer zichzelf onze kinderen zijn, omdat zij onze wegstoppers dan niet meer hoeven te dragen. Die ruimte mogen wij zijn en maken.

We mogen voorbij ‘lastig’ en al dat wat we liever niet willen zien. Waar we die bruggen voor omhoog halen. Ben die eigen leider, sta jezelf toe om te voelen, om niet weg te stappen, niet te schrikken en jezelf te doorzien. Draag jezelf en loop er niet langer van weg.

Eerlijk zijn naar jezelf. Me uitspreken vanuit mijn hart, mijn gevoel. Niet vanuit wat anderen van mij verwachten of willen. Krachtig én kwetsbaar.

Ben je klaar voor actie?

1. Geef jezelf een waardevol cadeau om het nieuwe jaar helder van start te gaan en boek een BreakOut sessie. Ik werk op basis van opstellingen, healing en visualisaties. Een opstelling is een zielsverhaal. Ik help je om deze boodschap helder te krijgen en te vertalen naar concrete acties die je gelijk toe kunt passen.

2. Keerpuntsessie; jouw ideale leven is meer dan een verlangen. In een dagdeel van 3 uur verbinden we je ideeën, je idealen en je kennis zodat jij duidelijk hebt wie je bent en wat je wilt. En nog belangrijker: welke acties ga je nu nemen die je bij het leven brengen van waaruit jij op jouw manier impact gaat maken. Neem contact op voor meer informatie.

Ik help ouders, leraren en ondernemers die werken met kinderen om te ontdekken wat ze willen en nodig hebben én hoe ze hier invulling aan geven. Je plek innemen zodat anderen dit niet voor je doen. Voor meer eigenheid en impact. www.maikemaessen.nl

Geplaatst in Afstemmen, Essentie, Je ware zelf zijn, Leiderschap, Spiegelen, Verandering.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *