Spiegelgedrag van kinderen. Deel 2.

Kinderen zijn heel puur. Ze hebben nog geen referentie kader zoals wij dat hebben. Wij kunnen relativeren. Kinderen zullen in hun zuiverheid vaak alles op zichzelf betrekken en zichzelf de schuld geven. Je herkent het misschien wel dat als je partner en jij ruzie hebben je kind gaat overcompenseren. Ze vragen extra aandacht op dat moment. Ik heb dat een keer heel duidelijk gehad met mijn eigen zoon. Hij was toen vijf jaar. Ik heb hem bij me geroepen en uitgelegd dat papa en mama even een beetje boos zijn op elkaar. En dat we ondanks dat we even boos zijn, we wel nog van elkaar houden. En ook van hem. Hij knikte, gaf ons een knuffel en ging weer spelen. Uiteindelijk zag hij ook zelf dat we het goedmaakten.

Ruzie of boos zijn, zijn basis-emoties die net zo goed bij het leven horen als liefde en geluk. En zelf denk ik dat het goed is voor een kind om dat binnen de geborgenheid van het gezin te ervaren en te leren dat het veilig is. Het ontkennen van boosheid of verdriet ten opzichte van je kind voelt voor hem of haar als een afwijzing. Een kind voelt eerder aan hoe jij je voelt dan dat hij of zij de emotie zelf zal begrijpen en ervaren. Niet elke ruzie is geschikt voor een kind om te horen. Vergeet ook niet dat spanning tussen volwassen voor een kind ook voelbaar is. Je kind betrekken bij een ruzie is geen goed idee. Zelf voel je meestal wel aan wat wel en niet kan.

Zware gesprekken bewaar je beter voor een moment dat er geen kindjes in de buurt zijn. Ik heb zelf wel eens ervaren dat we iets bespraken tijdens het avond eten wat eigenlijk niet geschikt was voor kinderen, maar wat op dat moment voor ons speelde. Die nacht werd mijn dochter wakker en klaagde over oorpijn. Voor mijn gevoel had ze iets gehoord wat ze niet kon verwerken, en dat uitte zich in oorpijn. Niet elke pijn bij een kind is direct te herleiden natuurlijk, dat even voor alle duidelijkheid. Het kan echter wel samenhangen.

Het is goed om je er bewust van te zijn dat kinderen onbeschreven blaadjes zijn, en dat jij heel veel invloed hebt op wat er in hun boek komt te staan. Dat wordt hun waarheid. Net zoals ook wij allemaal ons eigen verhaal hebben. Daar kom ik later zeker nog eens op terug. Een verhaal is een verhaal – en geen waarheid. Die creëren we zelf. Dat klinkt diep…maar is eigenlijk heel eenvoudig als je eenmaal weet hoe het werkt.

Weer even terug naar relaties en kinderen. Wat ik ook steeds meer om me heen zie, zijn ouders die uit elkaar gaan. Kinderen zijn heel flexibel! Zeggen deze ouders. Ik vraag me oprecht af of dat zo is, of dat wij dat willen zien. Bij elkaar blijven terwijl een relatie voorbij is heeft geen zin, ook niet voor de kinderen. Dat is heel zwaar en lastig om te zien. Vergeet echter nooit dat er uit een relatie ook iets moois is voortgekomen – met of zonder kinderen. Je hebt altijd geleerd van elkaar, meestal heel waardevolle lessen. Wanneer je samen een of meer kinderen hebt, zijn in elk geval zij het die uit jullie samen zijn voortgekomen. In de meeste gevallen ontstaan ze uit liefde. 50% mama en 50% papa, lees je wel eens op een rompertje. Na een scheiding is het moeilijk om dat zo te blijven zien.

Als jij slecht praat over je ex-partner, dan ontken je ook een deel van je kind. Net zoals wanneer je slecht praat over je schoonouders, je eigenlijk ook een deel ontkent van je partner. Dit schrijf ik niet om iemand te veroordelen. Zoals ik eerder schreef geloof ik dat kinderen ons uitzoeken. Voor onze kindjes doen we het daarom nooit verkeerd. We zijn allemaal mensen met eigen lessen en eigenschappen. Ben je af en toe bewust van wat je doet en zegt. Het brengt jezelf en anderen meer als jij iets doet uit liefde. Als je leeft vanuit liefde, vanuit jouw waarheid, dan leef je vanuit de hoogste frequentie. Dan straal je het meest positieve uit wat je uit kunt stralen. Het is nooit te laat om dingen anders te doen. Elke dag brengt je een nieuw inzicht. Hoe mooi is dat! Food for thought!

Posted in Geen categorie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *