Storytelling; het verhaal van de held: deel 2

Afgelopen keer heb je het eerste Storytelling deel kunnen lezen van het verhaal van de held. Mijn unieke verhaal gaat nu verder.

Inwijding en crisis

Ik zat op een wolkje. Een roze, 7 etages hoog. Niemand kon me raken. Dacht ik. Zo hoog als ik zat, volledig in mijn kracht deed ik precies dat wat ik moest doen. Ik dompelde me volledig onder in dat krachtige gevoel. Op sommige momenten word ik volledig uit mijn bubbel gehaald en terug gezogen naar de echte wereld. De wereld waarin ik midden in een heftige periode zit. Ik besef dat ik een modus moet vinden waarin ik in volledig mijn persoonlijke kracht sta en van daaruit kan handelen. Het besef dat ik te midden van alles wat speelt in mijn leven altijd een keuze heb. Dat ik altijd mijn eigen waarheid kan leven. Alleen ik kan de stappen zetten om het leven te leven waarvoor ik geboren ben.

Te midden van alle drukte is er niets makkelijker dan te denken dat ik dit niet kan, dat ik hier niet klaar voor ben. Dat het teveel is en dat ik niet alles tegelijk moet willen. Maar oef…dit avontuur blijft trekken.

Ik open het raam van de trein waar ik in zit en voel de wind. Ik steek mijn hoofd uit het raam terwijl ik me vast houd aan het kozijn. Ik voel de wind weer door mijn haren. Even sluit ik mijn ogen. De zon verwarmt mijn gezicht. En als ik mijn ogen open zie ik hoe naast de trein een eenhoorn rent. Zijn manen bewegen ritmisch mee met elke stap die hij zet. Terwijl hij vlak bij me rent, kijkt hij naar mij. Het voelt alsof we even alleen zijn op de wereld. Zijn prachtige ogen raken iets in mij. Samen zijn we één.

Kantelpunt

Ik voel de veranderingen in mijn lijf. Het besef hoe lang ik al in deze trein zit overvalt me. En hoeveel magische landschappen we al doorkruist hebben samen. Ik sta op, sluit het raam en besluit naar voren te lopen. Ik zie hoe de eenhoorn met me mee beweegt naar voren. Helemaal vooraan is er geen machinist. Ik trek aan de rem. Wil ik uit de trein stappen? Nee. Ik heb een beter idee. De trein vermindert vaart. Tot hij langzaam en beheerst tot stilstand komt. Ik trek aan een hendel en de deur gaat open. Ik spring uit de trein, op het meest frisse, nieuwe gras. Ik hoor iets achter me. Als ik me omdraai kijk ik in de ogen van de eenhoorn. Omhuld door prachtig, stralend licht.

Hij vraagt me of ik klaar ben voor het volgende deel van dit avontuur. Of ik er klaar voor ben om met hem mee te gaan, om me volledig over te geven en mijn innerlijke stem en wijsheid te volgen. Voor ik het weet zit ik op zijn rug. Ik houd me vast aan zijn manen. Een intens gevoel van geluk gaat door mijn lijf. Alsof ik ben geraakt door een betovering. Ik ben er klaar voor! Klaar om mijn gave te delen, klaar om iedereen die het nodig heeft weer in zijn kracht te zetten.

Terugkeer naar het licht 

Ik had een persoonlijk blog gedeeld op mijn eigen Facebook pagina. Het voelde alsof ik dat kon en mocht doen op dat moment. Zonder na te denken. De dag erna ‘confronteerde’ iemand me hiermee. ‘He Maike, ik zag dat je gisteren iets had gedeeld op je pagina!’ Even schrok ik. Ik dacht aan iedereen die het bericht had gelezen. Het blog dat gelinkt is aan mijn website. Ik dacht aan al die mensen die deze kant van mij nog niet kennen. Dat was mijn moment. Die woensdagmiddag. Het moment waarop ik me kleiner kon maken en kon zeggen: ‘och, het valt toch wel mee!’, of kon gaan staan en zeggen: ‘klopt, dit is wie ik ben’. Ik besloot volledig mijn gevoel te volgen en begon te vertellen hoe ik de afgelopen tijd heb ervaren.

Dood en wederopstanding

Een bijzonder moment! Eentje waarin ik volledig in mijn kracht stond en vanuit mijn hart sprak. Alsof er, terwijl ik sprak, een stroom van hartjes mijn hart verliet. Ik deel wat ik mag delen. Ik laat me echt zien. Zie welk effect mijn woorden hebben. Hoe ik nu terwijl ik dit typ lach met tranen in mijn ogen. Omdat ik thuis ben gekomen bij mezelf.

De elixer 

Al voor ik dit ga schrijven voel ik de emoties in mijn lijf. Vreugde maar ook verdriet. Verdriet om wat ik niet heb kunnen redden. Verdriet om wat ooit was en niet meer is. Om wat ik voelde dat ik moest doen terwijl ik er anderen intens verdriet mee doe. En mezelf ook. Niet alles kan ik verenigen in mijn hoofd. In mijn hart wel. Mijn kindjes. Dat mijn liefde voor deze twee mensjes die aan het begin van hun reis staan groter is en hier bovenuit stijgt. Het enige wat ik hoop, wat ik vurig hoop en wens is dat zij ooit zullen weten dat ik deze beslissing ook neem uit liefde voor hen. Omdat ik iets op mag lossen zodat zij het niet door hoeven te gaan. Ik maak hun pad ook vrij. Maar mijn god wat doet dit pijn.

Die pijn laat me ook iets anders voelen. Een kracht waarvan ik niet wist dat deze in mij zat. De kracht om mijn hart wagenwijd open te zetten. De kracht om ook mijn kwetsbaarheid te tonen. Zodat ik nog meer kan zien en voelen wat ik te doen heb. Te inspireren. Mijn passie te leven. Er is geen weg terug.

Mijn visie

Ik wist dat deze reis me zou brengen naar dit punt. Naar het begin van mijn verhaal, de reden waarom ik hier ben. Anderen bewust maken van hun eigen personal power, ze weer in hun kracht helpen, ze te helpen het leven te leven waarvoor ze geboren zijn. Hen helpen te ontdekken waarom zij hier zijn, wat hun essentie is. Ik voel dat er zo veel aankomt. Het is een diep, innerlijk weten dat ik nog niet helemaal uit kan leggen. Ik begin een nieuw verhaal. Eentje vol liefde. Kracht. Ik geloof in mezelf. En in het vlammetje in jou. Laat me je meenemen zodat we samen dat vuur aan kunnen wakkeren. Zodat er groot vurig licht ontstaat. Eentje dat zich niet laat doven. Een zielslicht dat altijd zal blijven schijnen, tot in de eeuwigheid…

Het verhaal van de held. De magie van Storytelling; maak verbinding en kom thuis bij jezelf.

Posted in Geen categorie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *