Waarom zou je het willen; dat uitbreken? Lees hier wat het je brengt.

‘Het bakje met water wat ze in haar handen had smeet ze over mij heen’, vertelde ze. Ik vroeg haar wat de aanleiding was voor haar dochter om zo in woede te ontaarden. ‘Ik vond dat ze lang genoeg had gedoucht, ik zei haar dat ik over 1 minuut terug zou zijn. Dus dat deed ik ook. Ik liep de badkamer binnen en zette de kraan uit.’

Haar dochter speelde net met een bakje in het water. En toen de kraan uitging zat het bakje vol. De reactie van haar dochter was (natúúrlijk) om dit bakje over haar moeder heen te gooien terwijl ze duidelijk liet horen het niet eens te zijn met deze actie van haar moeder. ‘Ik ben even weggelopen toen’, ging mijn klant verder.

Dat lijkt goed, want om als 2 kamphanen tegenover elkaar te staan, helpt ook niet.

Maar er speelt hier ook iets anders. Het was aan het einde van het BreakOut traject dat dit tafereel op de badkamer naar voren kwam. Een sessie eerder vertelde ze hoe ze altijd haar eigen moeder wilde ontzien. Hoe ze wilde helpen. Haar moeder voor wie ze zoveel overnam en droeg. Haar moeder die ze nu uit de weg ging.

Dat was er wat er ook gebeurde op die badkamer. Even weglopen om het niet erger te maken. Je mond houden na die sneer tijdens het kerstdiner. Niet boos worden om anderen te ontzien. Om het niet nóg erger te maken.

Ik vroeg haar: hoe ga jij met je eigen woede om? Toon je het op dat moment of vind je dat lastig?

Het was even stil.

‘Ik denk dat ik het niet uit. Ik heb mezelf aangeleerd om niet boos te worden. Om het niet nog erger te maken.’ Aan de hand van voorbeelden legde ik haar uit dat ze dit nu nog doet. Onbewust. Je hebt jezelf iets aangeleerd als klein meisje. Een soort bescherming. ‘Als ik boos word maak ik het mijn moeder te lastig dus ik kan dat beter niet meer doen’, is de conclusie die ze trok. Bewapend met die conclusie groeide ze op. En elke keer als er iets gebeurde wat niet goed voelde hield ze haar mond dicht. Bij elke grens die werd overschreden zei ze niets. Dit belemmert haar zowel in haar eigen gezin als op het professionele vlak.

Nu nodigt haar dochter haar uit om haar eigen boosheid alsnog de ruimte te geven. En ook het verdriet waar hier achter zit. Het water wat door de lucht vliegt zet dit symbolisch nog wat kracht bij. Want woede is een emotie, net als tranen van verdriet of juist geluk. Het hangt allemaal samen. De zorgvuldig opgebouwde muren mogen zakken.

Hoe is dat voor jou? Uit jij je of slik je het in? Omdat je niemand wilt belasten met jouw gevoel? Omdat je niet altijd weet welke ruimte je het kunt geven. Of omdat je sterk wilt zijn voor de ander.

Wat zou het je brengen – zowel privé als zakelijk – als je leert hoe je deze conclusie los kunt laten? Als je leert hoe je je kunt uiten. Zodat je helemaal jezelf kunt zijn.

Welk besluit heb jij ooit genomen en mag je nu achter je laten? Welk bakje zit vol en mag je zelf leegmaken? Als je klaar bent om uit te breken, om het anders te doen, neem dan contact met me op. Samen bespreken we hoe jouw traject eruit ziet.

Geplaatst in BreakOut, Geen categorie, Spiegelen, Verandering, Vertrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *