Wat kun je doen als loslaten (nog) geen optie is?

Je ziel kiest een leven op aarde. Op zielsniveau kies je lessen uit die je wilt ervaren, leren en masteren. Heel lang geleden las ik eens ergens een artikel hier over dat eigenlijk altijd is blijven hangen om het zo maar even te noemen. Het legde uit hoe het werkt als je je ouders uitkiest. Toen dacht ik nog hoe het dan zit met kinderen die mishandeld worden of nog erger.

Dat is verschil tussen de ziel die een les kiest en het ego dat ‘er iets van vindt’. Het gaat er (dus) niet om dat ik zeg dat mishandeling oké is. Het gaat erom dat er een hoger doel is, een les die we leren. Over vergeving bijvoorbeeld. Het gaat erom hoe we ergens mee omgaan. Hoe zwaar het ook is. Ieder ontvangt zijn deel.

Als ik nu even naar mezelf kijk. Dan heb ik dit stukje zelf meegemaakt met mijn eigen kindjes. Er vond kindermishandeling plaats op de dagopvang. Ik zat daar in de oudercommissie. Waar andere ouders hun kinderen weghaalden en wegliepen, kon ik dat niet doen. Ik kon niet alleen mijn kinderen van de opvang halen en me omdraaien. Wetende (beter: voelende) dat er al jaren iets speelde.

Ik heb die opvang uitgekozen toen ik zwanger was.

Ik wilde persé die. Mijn kindje zou veel buiten komen. Er waren diertjes. Het klonk en voelde fijn. Natuurlijk waren er door de jaren heen wel eens dingen die een beetje vreemd leken. Toch was het nooit erg genoeg om er argwaan door te krijgen. Totdat dat ene moment. Het moment dat we bericht kregen dat ouders hun kind per direct van de opvang hadden gehaald omdat het kindje had gezegd dat de directrice het hard aan de arm had getrokken.

Dit verhaal stond niet op zichzelf zo bleek al snel. Ik voelde me op dat moment strijdvaardig, ik denk dat dat de lading wel dekt. Ik wilde niet in gesprek met de directrice en heb gelijk contact gezocht met instanties die me verder konden helpen. Omdat ik het wist, denk ik.

Ik kon niet wegkijken.

Wetende dat als ik niet door zou pakken er niets zou gebeuren. Of niet genoeg. In een dergelijk verhaal als dit waarin ook mijn gezin betrokken raakte en uiteindelijk ook slachtoffer werd, zijn veel mensen betrokken. Naast de genoemde personen ook de leidsters. Op hen was ik achteraf nog het meest boos. Omdat ik niet begrijp hoe je kunt kiezen om met kinderen te werken en vervolgens, als er misstanden aan het licht komen, je je zo weg kunt draaien. Al schrijvende voel ik dat hier nog wat boosheid zit. En verdriet. Die kinderen hebben een stem nodig. Toen en nu.

Ik ben ook boos op mezelf, want waarom wilde ik die opvang? Waarom heb ik mijn kinderen hier aan bloot gesteld? Niet bewust, ik neem het mezelf wel kwalijk als ik terug denk aan de juffrouw die zei dat het leek alsof er een tijd een donderwolk boven mijn zoon zijn hoofd hing. Eerst konden we dat niet plaatsen. Later wel. Ik kan niet omschrijven hoe ik me toen voelde toen die avond toen ik hoorde dat ook mijn zoon ook betrokken was in dit verhaal.

Mijn moeder zei me: ‘hij is zo lief en zacht, ik kan me niet voorstellen dat iemand hem iets zou doen’.

Aan die zin hield ik me vast. Heel stevig. Want het mocht niet zo zijn. Helaas bleek het anders. Het bleek het anders voor heel veel kinderen die niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk zijn mishandeld en gekleineerd. Jarenlang. En ook de leidsters zijn op een bepaalde manier slachtoffer. Ik houd niet van het woord slachtoffer omdat dit woord je in een hoek drijft. Een waarvan je zelf ook mag kiezen om eruit te komen. Jezelf laten zien en opstaan waar je in gelooft. Zij aan zij. Zij waren niet alleen, ik stond hen bij.

Ik vertel dit verhaal omdat je nooit mag twijfelen als je voelt dat er iets niet goed zit.

Stel vragen. Neem actie. Betrek anderen. Zoek instanties op wanneer dat nodig is. Ik heb gedaan wat ik kon, wat ik moest. Ik voelde me verantwoordelijk voor iedereen. Alsof ik daar op dat moment iets kon oplossen voor alle kinderen die onrecht aan gedaan was. Dit verhaal blijft terugkomen. Is het niet om wéér verklaring te geven wat alles oprakelt dan is het wel iets anders. Als iets zichzelf lijkt te herhalen krijg ik als het ware een uitnodiging.

Wat heb ik gemist in dit stuk of niet genoeg erkend? Misschien wel heel simpel dat ik het heb gestopt. Dat heb ik niet alleen gedaan. Ik mag nu op dit moment wel erkennen dat ik dit droeg, van begin tot eind. Omdat ik geloof ik goedheid en liefde. Ik geloof in onze kinderen. Inde puurheid van de ziel. Het is een verhaal waarin ik een rol speelde. Niet bang voor de oordelen van mensen die me zeiden: ‘het valt allemaal wel mee’. Ik wist wel beter.

Het verhaal is nog niet klaar.

Het is aan ons om telkens weer op te staan. Om te staan voor dat waar we in geloven.

Een les kies je op zielsniveau. En aan jou is de keuze om er iets mee te doen, hier en nu. Kies je het verhaal van het slachtoffer of sta je op en ben je een leider. Ga je mee met het verhaal van een ander of schrijf je een nieuw verhaal.

Een verhaal waarin ik mezelf en alle betrokkenen vergeef.

Ik vergeef mijzelf omdat het niet eerder zag, niet eerder wist. En ik ben trots op wat ik wel heb gedaan. Ik eer, vier en erken dat ik dit heb gestopt.
Niet alleen voor mijn eigen kinderen maar ook heel veel anderen. Het hield daar op.
Ik vergeef de directrice omdat zij ook niet beter wist.
Ik vergeef de leidsters.
En ik vergeef mezelf omdat ik dacht dat anderen een oordeel hadden over wat ik deed.
Het schuldgevoel dat ik voelde omdat ik iemand alles afnam laat ik los. Het is namelijk niet aan mij.
Dat gaat in een grote, rode, hartvormige ballon de lucht in.

Het gaat niet altijd om goed of fout. Niet om wie er gelijk heeft. Waar het wel om gaat is dat we eerlijk kijken, binnen in onszelf naar wat er gehoord en gezien wil worden. En dat kan pijn doen.

Vergeving maakt ruimte in mijn hart voor liefde, licht en kracht.
Liefde leidt. Altijd en boven alles.
Leef je waarheid.

Als je iets nog niet los kunt laten, omdat een situatie er nog niet naar is of het simpelweg nog niet zo voelt, accepteer dan wat is. Verzet kost energie. Overgave maakt ruimte en maakt het mogelijk dat er iets kan ontstaan. Ik geef me volledig over – 110% – en accepteer wat nu is en dat deze hele situatie zich voor alle betrokkenen goed oplost. En over wat ‘goed’ is heb ik geen oordeel.

Posted in Geen categorie.

2 Comments

  1. Pingback: Hier ligt de winst voor het oprapen! Jouw bewustwording heeft effect op je kind. -

  2. Pingback: Sta jij helemaal open om het wonder van het leven te ontvangen? -

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *