Wat leer jij van je kind (of omgeving) en wat doe je ermee?

Mijn kind leert me dat ik terug mag naar de basis. En niet alleen ik. Wij allemaal. Qua samenleving en zelfs het onderwijs systeem. Ik vraag me wel eens af of de manier van (openbaar) onderwijs wel de juiste is. Tegelijkertijd heb ik (nog) geen kant en klare oplossing wat het dan wel moet zijn.

Kinderen van nu worden bijna allemaal geboren met iets ‘extra’s’ en deze kindjes laten ons zien en voelen dat het anders mag. Langzaam laten we de glazen huisjes voor wat ze zijn en bewegen we weg van labeltjes en hokjes. We denken zelf na. Neem bijvoorbeeld de opgelegde inentingen vanuit het rijk. Ik ben geen sterke voor- of tegenstander. Ik ben alleen tegen het nemen van een beslissing gebaseerd op angst. Daarnaast vind ik het goed dat mensen zelf het initiatief nemen om na te denken en vragen te stellen.

Wijzelf, gezinnen, het onderwijssysteem, met zijn allen staan we aan het begin van een periode van grootse veranderingen.

Naast de ‘ik’ die ik ben, ben ik ook moeder van 2 kinderen. Twee kindjes die op hun eigen manier de wereld ontdekken. Die alles haarfijn aanvoelen. Voor hen wil ik een leefruimte waarin er meer aandacht is voor de individuele ontwikkelingsbehoefte. Kindjes met wijze vragen. Kindjes met dyslexie en / of dyscalculie, die minder goed meekunnen op school omdat ze ontzettend gevoelig zijn. Ouders die horen: we weten niet wat er met jullie kind aan de hand is. Er worden uitspraken gedaan de over de intelligentie van een kind dat op jonge leeftijd gelijk een label krijgt opgeplakt.

Het kind leert daarmee niet hoe het kan werken met zijn gave of gevoeligheid. Gevoeligheid is een kracht. Een kracht die je kunt inzetten. Net als goed kunnen rekenen is goed in contact staan met je gevoel ook heel belangrijk. Wanneer is dit een beperking geworden?

Hoe kan het zo zijn dat de cijfers die een school moet behalen belangrijker zijn dan de behoefte van het kind? Waar de kinderen van nu juist zoveel behoefte aan hebben. De kinderen van nu zijn – eenvoudig gezegd- niet de kinderen van vroeger. Steeds meer kinderen kunnen zich niet staande houden in het onderwijs van vandaag. En dat hoeft ook niet.

Daarnaast vraag ik me af of het wel de bedoeling is dat kinderen het onderwijs ontvangen zoals dat vandaag de dag gebeurd.

Als ik kijk naar wat wij leerden ‘vroeger’ dan mag er veel meer aandacht komen voor persoonlijke ontwikkeling. Want ‘speciale’ kindjes komen er steeds meer. En volwassenen die rond hun 30-35e tegen een burn-out aanlopen eveneens. Een roep om verandering. Tot wij met zijn allen inzien en voelen dat het anders mag. En hier de bijbehorende stappen gaan zetten. De kinderen van nu zijn op een bepaalde manier te slim voor het huidige onderwijs.

Als je uitgaat van het principe dat jij altijd ‘verder’ bent dan jouw ouders – dat is evolutionair zo bepaald en dat dient een hoger doel. Wat kunnen de kindjes van nu dan, wat is er mogelijk en wat doen wij als wij die kindjes naar deze vorm van onderwijs brengen? Ik was er altijd voor, een openbare basisschool met duidelijke grenzen en nu moet ik eerlijk zeggen dat ik sterke twijfels heb.

Wat kunnen we doen om deze kindjes handvatten te geven hoe ze hun kwaliteiten kunnen gebruiken zonder gelijk te switchen van school? Zonder gebukt te gaan onder allerlei termen zoals ADD, NLD enzovoorts die deze kindjes niet verder brengen.

Het is tijd dat wij echt gaan luisteren naar deze kindjes.

Wat hebben ze te vertellen. Met welke vragen lopen zij rond? Ik weet dat er in mijn eigen moederschap een heel belangrijk iets ligt voor ook mijn eigen groei. Ik wil hen helpen en ondersteunen. En naast mijn eigen kindjes, heel veel anderen. Want ze zijn niet alleen. Ik ben niet alleen. De groep groeit. De groep die vragen stelt en nadenkt.

Ik ben in de afgelopen tijd gedwongen om te kijken binnen in mezelf. En de vraag die daarbij steeds terug kwam is: wat heb ik hier te doen? Ik ben op gevoel cursussen gaan volgen. Waaronder een cursus nieuwetijdskindercoach. Dit jaar ga ik hier onder andere mee verder. Ik weet dat er met en met steeds meer duidelijk zal worden voor mij en voor hem.

De essentie van ons wezen is dat we helemaal onszelf zijn. Daar ligt de groei van persoonlijk geluk. De kennis die we leren gaat veel verder dan dat wat we waar kunnen nemen, lezen en leren. Ik heb dit altijd al geweten. Nu ben ik 38 jaar. Mijn wens voor mijn eigen kinderen is dat zij eerder weten wie zij behoren te zijn, wat ze mogen doen en hoe ze moeiteloos contact kunnen maken met de al aanwezige kennis.

Mijn kinderen laten het me zien, zij leren me.

En wij samen leren jullie. Bijzondere, welwillende mensen met diepe gronden die nadenken over andere dingen dan de gewone zaken. Andere dingen dan discussies of Zwarte Piet moet blijven en noem het maar op. Zij denken na over dingen waar het ECHT om draait in het leven. Soms op een kinderlijk eenvoudige manier. Voor deze zachtere mensen is het – of kan het lastig zijn – om zich staande te houden in een samenleving waar je wordt afgerekend op je prestaties en wat je allemaal hebt vergaard in je leven. Is dat waar het echt om gaat? Of kunnen we het ook anders gaan zien en doen?

Als moeder bescherm ik mijn kinderen, samen met hun vader. En als mens wil ik de wereld elke dag een beetje mooier maken. Dit leren wij onze kinderen. We gooien een steen in het water, de rimpelingen breiden zich steeds verder uit. Tot iedereen ziet en voelt wat er echt mogelijk is. Dat het bewuster kan, intuïtiever, met respect voor onszelf en de ander. En dat we weten dat er ruimte is voor iedereen. Wat je denkwijze en achtergrond ook is. Daarom denk ik dat vanuit liefde en waardering voor de mensen die we zijn zo veel meer mogelijk is.

Geplaatst in Innerlijk kind, Personal Power, Spiegelen.

Eén reactie

  1. Wat een ontzettend mooi en puur blog! Ik ben het volledig met je eens. Het onderwijs en hoe er met kinderen wordt omgegaan vandaag de dag, past niet meer bij deze tijd. De kinderen van nu en de komende generaties zijn nieuw. Waar de ‘Generatie Y’ zich al onbegrepen voelt, zullen deze generaties helemaal tegen een muur aanlopen. Ik ben erg benieuwd naar je weg, waar je tegen aan zult lopen en welke oplossingen je zult vinden. Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *