Welke oogklep heb jij op?

‘Zorg maar dat je je diploma haalt!’ zei mijn moeder. ‘Had je maar een 5 voor economie?’ vroeg mijn vader. Ik weet nog heel goed hoe ik me toen voelde, klein en niet goed genoeg. Ik zat regelmatig boven op mijn kamer. Verplicht aan het huiswerk om van die 5 minimaal een 7 te maken. Toch hoorde ik mezelf veel jaren later keer op keer zeggen dat ook mijn kinderen minimaal een HBO opleiding gingen doen. Whatever it takes, voegde ik hier aan toe.

Ik schrijf vaker over kinderen. Dat heb ik een hele tijd niet gedaan. Ik zat zelf in een proces met een van mijn kinderen en hier was iets aan het ontstaan. Ik kwam er niet meer verder, voelde niet dat ik iets kon delen dus liet ik het even voor wat het was.

En nu wordt gaandeweg iets duidelijk. Namelijk: hoe zeer kinderen uit 1 gezin als broer en zus toch zo’n verschillend en eigen proces kunnen hebben. Ze leren van elkaar en zijn en zijn elkaars bijdrage en toch hebben ze ieder verschillende behoeftes en dus ook ervaringen.

Over spiegelen heb ik vaker gedeeld.

Ik ben hier afgelopen tijd een laag dieper in gegaan want ook ik heb op sommige punten een blinde vlek. Al noem ik het liever een oogklep. Ik voelde een weerstand en weet nu dat deze waarschijnlijk niet eens van mij is.

Ik vond het bijvoorbeeld altijd heel belangrijk dat mijn kinderen een opleiding zouden doen. Minimaal HBO. Dat heb ik heel lang gezegd en gezworen. Nu zie ik het anders. Niet eens omdat ik het niet meer belangrijkrijk vind. Maar omdat ik zie, weet en voel dat een kind – en helemaal de kinderen van nu – een specifieke taak te volbrengen hebben hier op aarde. En dat het de bedoeling kan zijn voor een kind dat het in zijn hart blijft en niet zuiver vanuit het hoofd aan de slag gaat.

Dit laatste is de spiegel die ik krijg van mijn oudste.

De spiegel op de diepere laag. Hij kan niet mee met rekenen en schrijven en om die reden zegt het reguliere onderwijs: helaas, we kunnen niet wachten tot het kwartje valt. Het is beter dat jullie zoeken naar een andere school want wij kunnen niet bieden wat hij nodig heeft. Gevolg: ik was boos. Ik voelde mij niet gezien. Ik dacht dit kan niet gebeuren, hij kan nu niet van school switchen. Waarop ik mijn armen over elkaar deed en de deur dicht gooide.

Ik dacht dat ik alles zo goed voor elkaar had. Ik dacht dat ik met mijn opleiding altijd een baan kon vinden die bij mij paste. Ik dacht dat mijn opleiding en het geld wat ik zou gaan verdienen mij gelukkig zouden maken.

Het duurde even voor ik zag wat er echt aan de hand was. Net als bij een kind dat ineens iets zegt waar je misschien van schrikt. Dat is het alleen het zichtbare stuk aan de oppervlakte. Wat zit eronder, wat zit er onder de emotie en de aannames?  

Ik ben vragen gaan stellen. Welke bijdrage kan ik zijn voor hem? Wat heeft hij nodig? Wat is er goed aan deze situatie wat ik nu nog niet kan zien? En altijd ontvang ik antwoorden. Ik vraag en laat de invulling los. Zodat er iets kan ontstaan. Iets dat voorbij gaat aan alle lieve en super goed bedoelde adviezen. De beren op de weg die komen tussendoor natuurlijk ook. Want gaan beiden kinderen naar een andere school of kiezen voor praktisch? Toevallig had ik 2 weken geleden een meekijk ochtend had met mijn jongste en zag hoezeer zij het naar haar zin heeft. Dus hebben wij, als ouders, besloten dat we waarschijnlijk kiezen voor 2 scholen. En daarmee waarschijnlijk ook voor 2 verschillende kinderopvangcentrums. Ik laat me leiden.

Ik ben ook super dankbaar dat mijn ex-man en ik dit samen kunnen oppakken. Met respect voor elkaar en met oog voor de echte behoeften van ons kind. Ook al zitten we misschien niet in alles op 1 lijn. Het hoeft ook niet, het gezamenlijke doel om het beste te willen voor onze kinderen is genoeg.

Dit is een heel persoonlijk stuk.

Wat ik mee wil geven is: blijf open staan voor alle ervaringen, voor het leven. Probeer het grote geheel te zien. Je kinderen kunnen echt andere behoeften hebben dan toen wij zelf opgroeiden omdat kinderen van nu, nu eenmaal gevoeliger zijn. Blijf openstaan om te ontdekken waar je weerstand zit, en of die weerstand wel van jou is.

Die school bijvoorbeeld, die opleiding komt van mijn ouders. Zorg dat je zelfstandig bent, zorg dat je een goede baan hebt met een goed salaris. Vanuit het oogpunt van mijn ouders destijds begrijp ik dat volkomen en heb ik er absoluut heel veel aan gehad. Nu is het aan mij om anders te kiezen. Om dit terug te geven en om mijn eigen weg te bepalen.

De spiegel op de diepere laag voor mij is namelijk dat ik me overgeef aan dat wat ik te doen heb. Niet eerst nog een opleiding doen omdat ik dat bedenk maar vertrouwen op de aanwezige kennis en veel meer doen op gevoel.

Onze kinderen laten dit zien. Ik ben bereid om in de spiegel te kijken omdat ik weet dat het niet alleen mij helpt, maar ook mijn kinderen. Omdat de kinderen soms andere behoeften hebben dan die wij vroeger hadden als kind. Omdat we open mogen blijven staan voor wat zij echt nodig hebben. Omdat zij ons de weg laten zien. Uit liefde. Altijd uit liefde.

Wil je meer weten over wat je kinderen en / of omgeving je spiegelen? Doe gratis mee met Shape Your Destiny, dit onderwerp komt zeker aan bod! In de besloten Facebook groep kun je je vragen stellen!

Posted in Je ware zelf zijn, Leiderschap, Spiegelen, Verandering.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *