Welke waarheid die niet waar is belemmert jou en wat je hierover kunt leren van mij.

‘Jij bent leuk om mee te praten’, zei hij tegen mijn vriendin. ‘Zij is leuk om naar te kijken’. Hij wees naar mij. Ik was een jaar of zestien en we waren uit zoals we toen elke zaterdagavond deden. Ik deed alsof het me niet raakte, die opmerking.

Jaren later weet ik dat ik van die opmerking een waarheid heb gemaakt.

Gisteren had ik mijn fotoreportage voor mijn website. Iets wat ik heel graag wilde. Het was een behoorlijke investering. Eentje die veel weerstand opriep bij me. Zoveel dat ik na het plannen en betalen niet veel tijd had besteed aan de voorbereiding. Ik had (dus) geen visagist of kapper. Niets voor mij, normaal gesproken zit ik veel meer in de controle. Dan heb ik alles geregeld en nu dus niet.

In de aanloop naar de reportage, de paar dagen ervoor heb ik weinig gesport. En niet heel goed gegeten. Eigenlijk saboteerde ik mezelf een beetje. Wat hier echt gebeurde is dat er een contrast ontstond. Het liet me voelen wat ik niet wil. Ik ben de vrouw die goed voor zichzelf zorgt. Want wat zou liefde doen? Die propt zich niet vol met chips. Die voelt wat het nodig heeft en geeft dat vervolgens aan zichzelf.

Uit ervaring weet ik dat dit contrast me een grote shift kan laten maken.

Doordat ik weet wat ik niet (of niet meer) wil, weet ik ook wat ik wél wil kiezen. Zichtbaarheid in dit geval. Vrouwelijke, krachtige, eerlijke, pure zichtbaarheid. Ik had kunnen denken: ik heb het nu zo slecht gedaan deze week, ik zeg het af. Want ik ben er niet aan toe of wil het beter doen. Ik heb dat niet gedaan. Ik heb erop vertrouwd dat alles op de juiste manier voor mij samenkomt en dat deze dag hoe dan ook de grootst mogelijk bijdrage is voor mij.

En zo is het ook gegaan.

Ik ben vertrokken richting Voorburg. Onderweg realiseerde ik me dat ik niet alles bij me had. En ik dacht…ik rijd door, ik kan nu niet meer terug. Toen ik dat besloot merkte ik dat de muziek op de radio zich als het ware aanpaste aan mijn stemming. Zoals altijd eigenlijk. De teksten lijken voor mij te zijn. En toen ik me dat realiseerde keek ik op en zag ik rechts van mij op het hectometer paaltje het getal 111,1. Dit getal zie ik altijd als een bevestiging dat ik op de juiste weg ben. Als een mooi begin van iets nieuws.

Eenmaal daar bleek het zoveel meer te zijn dan alleen foto’s maken. Dat ging voorbij de foto’s alleen. Het ging om zichtbaarheid die verder reikt dan alleen mij. Het gaat om de boodschap die ik mee wil geven, om wat ik wil bereiken.

Ik had naast de reportage ook een vrouw (Yvonne Samson) die belemmering voelde in mijn lijf. Ze hielp me deze op te lossen. Op basis van kinesiologie. Ik had hier nog geen ervaring mee en had dus geen idee hoe dit werkte. Toen de fotografe dit benoemde tijdens de intake zei ik gelijk JA. Dit is het, wist ik. De prijs wist ik toen nog niet. Die hoorde ik erna en ik dacht alleen maar: het geeft niet, want dit wil ik. Ik wil dat zij mijn foto’s maakt en die vrouw wil ik erbij. Later pas kwamen die stemmetjes die zeiden: ga je echt zoveel geld uitgeven aan jezelf Maike?

Wat doe jij als je weerstand voelt op iets waar je eerst met je volle hart JA tegen zei?

Laat je je mee naar beneden zuigen in alles wat je voelt. Of ga je er aan voorbij? Mag het erbij horen? Sta je jezelf dit toe? Kruip je terug of ga je door? Is het de chaos die je creëert in je leven die je het contrast laat voelen?

Eenmaal thuis kreeg ik een prachtige foto toegestuurd. Het was de laatste die we maakten die dag. Ik zag een gouden bankje in haar studio en ik zei: mag ik daar nog één foto van? De hele reportage ging over mijn werk. Waarop de fotografe zei zullen we er mooie vrouwelijke, sensuele foto van maken voor jezelf? En ja…ik wilde niets liever dan een foto die vrouwelijkheid en kracht combineerde. Als herinnering. Voor mezelf.

Uiterlijk is een ding voor mij.

Een groot ding. Ik ben blij en dankbaar met en voor mijn uiterlijk. En toch zit daar ook nog iets anders. Het mezelf niet zien zoals ik ben. Soms maakt het dat ik voor mijn gevoel voorbij moet gaan aan de perceptie op mijn uiterlijk van anderen. Die opmerking toen ik zestien was, die heb ik waar gemaakt. Dat ik niets hoefde te zeggen of te doen, dat ik er alleen leuk uit hoefde te zien.

Ik weet niet of het daardoor kwam dat ik het lastig vond om mezelf zichtbaar te maken in groepen. In feedback rondes hoorde ik altijd dat ik onzichtbaar was. Terwijl ik mezelf zo anders voelde van binnen. Ik plaatste mezelf naar achteren. Ik ging volledig mee in die waarheid. Als ik een opmerking wilde maken, waar dan ook, deed ik het niet omdat ik bang was iets raars te zeggen. Dat iedereen me zou uitlachen of dat ik reageerde op het verkeerde omdat ik weer eens iets niet goed had gehoord.

Ik word vaak beoordeeld op mijn uiterlijk. Of misschien is dit wat ik zelf van heb gemaakt en mag ik dit nu loslaten. Gevoelsmatig voert dit de druk op, in mijn hoofd althans. Dat de verwachting minder is. Of is dat ook iets wat ik waar heb gemaakt terwijl het dit niet is?

Ik weet dat het laatste waar is. Dat ik iets voor waar heb aangenomen terwijl dit niet zo is. Door een opmerking die iemand maakte, niet eens bewust waarschijnlijk, maar die al die jaren in mijn hoofd is blijven zitten. Je bent leuk om naar te kijken. Jaren later ging ik hiermee bewust aan de slag.

Het was niet belangrijk dat anderen mij zagen, maar dat ik mij zag. Dat ik mezelf omarmde en mezelf naar voren plaatste.

Dit ben ik letterlijk zo gaan doen. Van in groepen niet meer ‘in de 2e rang’ gaan staan maar tussen de mensen en het gesprek aan gaan. Van niet meer wegkijken als mensen me aankijken omdat ik het idee had dat mensen zo mijn ziel binnenkeken, maar terug kijken. Naar bij elke stap die ik zet een spoor van glitters achterlaten. Wat voelt dit krachtig! Dit alles bracht me bij dit moment gisteren.

Bij deze dag dat ik volledig kies om zichtbaar te zijn.

De dag dat dit verder gaat dan woorden alleen. Vanuit liefde en kwetsbaarheid. Vanuit vrouwelijkheid en kracht. Ik combineer het aardse en het spirituele. Het gaat samen. Hand in hand. Ik geniet van mijn jurk en nieuwe pumps waarin ik me waanzinnig voel. Ik geniet van hoe alles geregisseerd lijkt te zijn voor mij, de muziek, de getallen. Alles mag en kan samen. Omdat ik het toelaat. Alles begint bij mij.

Ik heb een boodschap. Eentje die gezien en gehoord mag worden!

Posted in Essentie, Je ware zelf zijn, Leiderschap, Personal Power, Verandering.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *