wat wil ik echt?

Waarom dat wat je gewend bent niet altijd het beste is voor je…

Echt leven is voor mij helemaal ‘aan’ staan en geen genoegen nemen met minder. We hebben min of meer geleerd half deel te nemen aan het leven en ons overal kleiner te maken dan we zijn. Zo worden de welbekende ‘wat als’en’ belangrijker dan wat we verlangen.

Misschien droom je over het waarmaken van wat je echt wilt maar laat je je tegenhouden door het leven wat je zo zorgvuldig hebt opgebouwd. Dat prachtige huis bijvoorbeeld of je relatie. Het huis perfect ogend maar zonder die gezelligheid die je zo graag wilt. De relatie naar buiten toe een ideaal plaatje maar geen echte intimiteit en verbinding.

Geen oordeel hoor want ik was ook heel lang niet helemaal wakker. Zelfs toen ik dacht van wel was het niet zo. Beren op de weg leggen…ik was er expert in.

Soms moet eerst de grond onder je voeten vandaan worden getrokken zodat je een nieuw fundament kunt leggen.

Ik weet niet of ik het anders had kunnen zien, of ik dan had geleerd wat ik nu weet.

De kunst van het leven is voor mij is dat je ook de andere kant kunt zien. Dat het er mag zijn, maar niet je weg hoeft te bepalen.

De les, de schoonheid, de uitnodiging zien. Dat is niet altijd makkelijk. Voor mij was 1 van die uitnodigingen dat ik na de kindermishandeling op de opvang de dader – bij het naar buiten lopen – tegen kwam. Ik had net mijn eigen therapie sessie gehad en zij was – kennelijk – na mij aan de beurt.

Een heel dubbel moment. Het deed me niet wat ik had verwacht. Ik was zelfs bozer op de therapeut. De keer erop vroeg ik haar dan ook: ‘je staat toch aan mijn kant’? Ik zit in team ‘het recht zal zegevieren’ en als je niet met me bent dan ben je tegen me.

Ze legde me uit dat het voor haar als therapeut heel interessant was.

Ze leerde me hiermee zien dat elk verhaal meer kanten heeft. Dat mijn ‘fout’ iemand anders haar ‘goed’ kan zijn.

Door opvoeding, door een mentale crisis, door het leven. Ik leerde hier niet alleen over vergeving maar ook dat aan elk verhaal meer kanten zitten. Na de hele gebeurtenis was ik anders. Dat moment wat voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd getrokken weet ik nog. Nu kan ik er op een rare manier dankbaar voor zijn. Zonder dat voorval wat ik niet geweest wie ik nu ben. De betrokkenheid van mijn kind maakt het pijnlijker natuurlijk, en toch zie ik dat ook zij door willen. Ik mocht het lichter maken.

Ik ben niet meer dezelfde vrouw als voor die situatie. Op dat moment was het behoorlijk zoeken.

Naar mij. Naar: ‘wie ben ik nu eigenlijk na dit verhaal’ en wat wil ik? Wat heb ik nodig? En vooral: hoe dan?

Ik voelde al een tijd om voor mezelf te starten. Maar wie zit er op mij wat wachten? Waar begin je?

Ik zocht naar vrouwen die hetzelfde hadden gedaan. Op mijn beste vriendin na vond ik niemand. Want opstarten naast een partner is anders. Ook daar heb je je battles. Maar je hebt ook iemand naast je bij wie je kunt uithuilen als het eens een dag niet lukt. Een partner die het even van je overneemt als het allemaal teveel is.

Nu ik alleen was dacht ik…ik moet óók de verantwoording kunnen dragen en rekeningen betalen. Zonder veiligheid om me heen.

Mijn grootste shift tot dan toe was – ik schreef het laatste blog al – mijn geldmindset. Daarna kwam mijn geldmindset als single ouder er overheen. Gevolgd door vertrouwen en overgave.

Ik own de titel ‘miss independant‘. Dat was mijn tweede naam. Ik kan het alleen; dat heb ik laten zien. Weet je waar mijn echte kracht ligt? In blijven staan, ook als het spannend is. In doorgaan, ook als de open ruimte eng is en alles om je heen weg lijkt te vallen. Geen genoegen nemen met minder, niet terugstappen, je niet kleiner maken. Dat vraagt moed.

Het gaat er om dat ik wil laten zien dat je alles kunt, als je je maar commit en voluit kiest.

En even bloed eerlijk; het is een uitdaging om in mijn eentje te zakken in mijn vrouwelijkheid. Om te ontvangen. Echt te ontvangen. Om te vertrouwen dat de aarde mij draagt en de lucht boven mij me liefheeft en verwarmt. Om mijn leven zo in te richten dat het mij, mijn kinderen en onderneming draagt; mijn eigen support systeem met mensen en rituelen.

Ik leerde mezelf op een andere manier kennen. Ik was de vrouw die vast hing aan haar spaarrekening, aan het huis wat liefst altijd spic en span was en pas rust nam als ik ziek was.

En nu?

Mijn huis heb ik afgelopen zondag maar weer eens grondig gepoetst en niet alleen op het oog zoals ik al weken deed. Geld moet vooral plezier zijn en Gezond Egoïsme staat bovenaan.

Los van alles om je heen mag terug naar jou. Je kern, je voelen, je weten. Jouw bedrijf, jouw leven, jouw stijl. All the f*cking way op alle vlakken.

Op welk vlak neem jij al veel te lang genoegen met minder? Mail me dan krijg je gelijk een tip!

Heb je mijn gratis intuïtie cursus al gevolgd? Meld je aan en ontvang gelijk de eerste les in je mailbox.




Geplaatst in Persoonlijke ontwikkeling, Uitbreken, Van hoofd naar hart, Verandering, Vertrouwen, Weten wat je wilt, Zelfleiderschap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *