Welke bijdrage ben je als gevoelig persoon voor je omgeving?

Altijd heb ik me aangepast. Onbewust. Dag na dag. Ik deed enerzijds wat ik voelde dat goed was voor mij en ging om met mensen van wie ik dacht dat ze goed waren. Ondetussen deed ik dat waarvan ik dacht dat ik het moest doen. Ik dacht dat het goed was dat ik me als een kameleon aanpaste aan elke situatie en zag mezelf als een echte alleskunner.

Ik weet welke woorden mensen zullen gebruiken en maak zinnen zonder moeite af. Wat voelde ik me verbonden met iemand als we op exact hetzelfde moment hetzelfde zeiden. Nu weet ik wat het echt is. Ik ben hoog sensitief. Of een nieuwetijdskind. Noem het whatever you want. Ik ben niet zo van de labels of hokjes. Die zie ik als kadertjes en grenzen waarbinnen dingen ‘moeten’ gebeuren. Anderzijds heeft het me wel geholpen in het vinden van een weg in het moeras van het vraagstuk: wie ben ik nu eigenlijk?

Mijn hele realiteit, mijn leven ligt op zijn kop. En toch ben ik niet bang voor wat komen gaat want ik voel een enorme innerlijke drang om hier meer mee te doen. Ik kan het niet uitleggen. Ik weet. En ik weet ook dat ik niet alleen ben. Waar wij als volwassenen gevoeliger worden, volgen onze kindjes ons in rap tempo op.

Ik merk dat mijn kinderen ook een soort katalysator zijn van mij terug brengen naar mijn essentie.

De dingen waar ik tegenaan liep, die laten zij me nu nog sterker zien en voelen. Want hoe kunnen zij vanuit hun kracht en innerlijk weten leven als ik het nog niet volledig doe? Ik leer nu in rap tempo wat ik kan en wat het is. En dan stap ik nog wel eens in die valkuil van altijd geven en doorgaan. Ik heb zoveel energie en zin om dingen te doen en vergeet dan wel eens om even rust te nemen.

En dat laatste laten mijn kinderen me feilloos voelen. Ze pikken dat op. Waar het laatste tijd eigenlijk allemaal fijn en rustig verliep was ik afgelopen weekend weer wat gestrester. Mijn jongste laat me dat zien door nog eens extra over mijn grenzen heen te gaan, boos te doen en me nog een schop te verkopen terwijl ze voorbij loopt in haar Frozen pyjama.

Dat raakt me dan enorm.

Ik ben geneigd om te roepen: dat doe ik toch ook niet bij jou? Nu weet ik dat als het gedrag van mijn kinderen iets bij mij raakt, dan raakt dit een deel van mij op een dieper niveau. Iets wat ik heb weggestopt, iets wat ik even niet wil voelen of erkennen. Zoals dat ik onder de streep ook een gewoon mens ben en ook mijn rust nodig heb af en toe. Zij gaat over mijn grenzen heen omdat ik de mijne negeer.

Soms is het zo simpel. Soms helpt het als nog een bijzonder iemand me uitlegt dat mijn reserve bijna op is. En dat ik nu even wat meer tijd mag nemen om gewoon even niets te doen af en toe. De spiegels zijn er niet om je te kwetsen of je pijn te doen. Ze zijn er om jou iets leren, om jou te helpen herinneren waarom je hier bent. Om je weer even liefdevol op je plek te zetten.

Toen ik opgroeide was er niet zoveel bekend over spiegelgedrag of hooggevoeligheid.

Veel mensen zijn een deel van zichzelf kwijt geraakt. Zo ook ik. Ook in dit gevoelige kinderen stuk merk ik dat we een shift maken. En weet ik dat er ook genoeg gevoelige mensen zijn die niet angstig zijn aangelegd, die wel houden van harde muziek en horror films. Laat je dus vooral niet van de wijs brengen. Voel wat waar is voor jou.

Ik zie bij mijn eigen kinderen ook weer verschillende types in hun gevoeligheid.

Bijvoorbeeld het onaangepaste type dat zich niets wijs laat maken en zich niet wil laten vertellen wat en hoe hij iets moet doen. Die ook moeite heeft met autoriteit. Ik zie een lief, zacht, kwetsbaar en heel wijs kind. Op het eerste oog is hij een ‘normale’ jongen en ligt de wereld aan zijn voeten. Toch merk ik dat hij vaker overprikkeld is en ’s avonds niet de rust kan vinden om in slaap te vallen of overdag op school de motivatie vindt om te leren.

De tegenhanger is het aangepaste type. De harde werker die geen fouten wil maken en ook niet wil dat iemand boos op haar wordt. En die frustratie bouwt zich op, vaak buitenshuis. Eenmaal thuis, in de vertrouwde omgeving kan er dat uitkomen. Een ijzersterke wil, krachtige ogen. Heel eigen en toch ook graag geaccepteerd willen worden. En oprecht diep gekwetst zijn wanneer dit niet gebeurd.

Allebei laten ze mij – los van elkaar en toch ook weer niet – een stuk zien.

Het raakt me met name als ik mijn oudste zie worstelen op school. Dat doet mij pijn. Ik wil dat hij mee kan en ik weet dat dit binnen het huidige onderwijs niet kan. En dat de vorm van onderwijs die past er nog niet is. Wat als hij me laat zien dat ik hier iets mag gaan veranderen?

Dat ik mag laten zien dat het onderwijssysteem anders mag voor kinderen als hij. Ik weet dat ik hier het verschil kan maken. Want ik ben niet alleen. Ik start met een methode KindWerk. Ik begin met het verbinden van de ouders met hun kinderen. Vanuit essentie en kracht, vanuit het hart. Kinderen die zich vanaf hun vroege jeugd begrepen voelen en kunnen doen wat ze behoren te doen. De wieg van een nieuwe wereld. Het begint nu. Bij jou en bij mij.

Binnenkort komt bij E-book beschikbaar, schrijf je hier alvast in, onderaan op de pagina!

Geplaatst in Innerlijk kind, KindWerk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *