Welke laag schuilt er onder je eigen gedrag en hoe herken je dit bij je kinderen?

Zoveel mensen hebben onbewust moeite om echt hun eigen leven te kunnen leven. De idealen van je ouders verschillen bijvoorbeeld van de jouwe. Dat kan maken dat het voor jou heel lastig is om je eigen weg te volgen. Hoe ver je ook gaat – soms door letterlijk heel ver weg te gaan wonen – je raakt er niet van los. Het zit aan je vast en lijkt je soms terug te trekken als een onzichtbaar elastiek.

Als je je als kind verantwoordelijk voelde voor het geluk van je vader of moeder bijvoorbeeld. Denk aan een moeder die haar emoties deelt met jou als zoon of dochter. Of het kind dat haar ouders wil helpen door uit problemen te blijven. Dit kind zal het perfecte kind willen zijn, ze gaat in alles mee en wil perfect zijn. Ze kijkt naar zichzelf door de ogen van haar ouders.

De mate van de last die je ondervindt als je volwassen wordt hangt af van je karakter.

Dat bepaald uiteindelijk de impact op je leven. Ik stel de perfecte dochter uit het voorbeeld hierboven – het lieve kind – als voorbeeld. Zij zal het idee hebben dat anderen haar waarderen om de dingen die ze doet en niet zozeer om de persoon die zij is. Andersom zal zij anderen ook beoordelen om wat zij doen, de neiging die in lijn ligt met hoe zij denkt dat anderen haar zien en beoordelen.

Ze schermt zich op emotioneel gebied af, houdt alles onder controle. Ze liegt om een ander niet te hoeven kwetsen en gaat een conflict uit de weg. Dat is wat ze als kind heeft geleerd om te kunnen voldoen aan de verwachtingen die haar ouders van haar hadden.

De volwassen vrouw uit dit voorbeeld werkt zich een slag in de rondte. Zij voelt zich pas goed als ze heeft voldaan aan de eisen van anderen, aan de verwachtingen die op haar als kind zijn geprojecteerd. Uiteindelijk doet ze dit niet voor zichzelf, de lat gaat hoger en hoger tot ze en burn-out heeft of overspannen is en wordt teruggeworpen op zichzelf.

Waar mag de volwassen vrouw aan voorbij?

De innerlijke criticus enhet alles willen dragen voor anderen. Het voorbij gaan aan je eigen behoefte. Ondanks de verantwoordelijkheid die je voelde als kind en nu als volwassene kun je hier wel iets mee. Het moment dat je niet meer vooruit of achteruit kunt is een uitnodiging dat je het radicaal anders mag doen. Begin dan met jezelf de vraag te stellen: wie ben ik en wat wil IK?

De loyaliteit van een kind is super groot.

Wat je ook vaak ziet is dat mensen hun eigen kinderen willen besparen wat ze zelf hebben meegemaakt. Logisch natuurlijk. Je weet hoe het voelde. Toch gaat dit praktijk aak anders. Hoe werkt dat dan?

Ouders kunnen van hun eigen kind de erkenning verwachten die ze van hun eigen ouders niet kregen. Op een bepaald niveau maken kinderen de ‘fouten’ van hun opa en oma goed. Ook dit proces gaat niet bewust of expres. Het is goed om eens actief bij jezelf te kijken wat er uit het systeem van je ouders komt en waar je naar kunt buigen. Wat is niet van jou en heb je wel eigen gemaakt? Wat mag je daar van aannemen? Op dat moment raak je pas los -als je kunt aannemen wat er is, omdat je weet dat je het leed van een ander niet kunt (en hoeft) helen.

Als je graag iets wilt veranderen aan of bij je ouders, dan accepteer je jezelf ook niet volledig.

Hoe beter jij voor jezelf opkomt, je volledige eigen rol hebt, je eigen plek inneemt en grenzen aangeeft, hoe beter je je kind helpt en het zichzelf niet kwijt raakt. Jij hebt de kracht om die cirkel te doorbreken.

Als je merkt aan je kind dat het iets laat of doet enkel om jou een plezier te doen, zie het dan voor wat het is. Kinderen hebben feilloos door wat er speelt en wat jij mist. Maak je kind zichtbaar. Niet door je emoties te delen maar door te zeggen dat je trots bent op je kind, omdat zij je dochter of zoon is.

Je kind vraagt ten slotte altijd om je liefde.

Een kind is loyaal, flexibel én gebonden aan jou als ouder. Een stukje natuur versus ‘dat wat is’. Vanuit dat gegeven past een kind zich aan, aan jouw bewuste en onbewuste behoefte. Welke leegte zit in jou, wat mis je?

Een kind voelt dat aan en zal dat op willen vullen en spiegelt je gemis daarmee.

Dat is ook exact waarom het zo schadelijk is voor een kind wanneer na een scheiding, de ene ouder slecht praat over de andere ouder tegen het kind of waar het kind bij is. Je ontkent niet alleen een deel van het kind zelf, je werkt schuldgevoel in de hand omdat een kind de oorzaak bij zichzelf zal zoeken en niet bij jou.

Doorzie wat de intentie is van het gedrag van je kind is. Erken het en benoem wat je ziet. Jij mag de cirkel doorbreken.

Meer weten? Nu zaterdag geef ik een Masterclass intenties zetten, je verhaal herschrijven, het ombuigen en herschrijven van je oude verhaal. Van half 2 tot half 6 gaan we de diepte in. Ik heb nog 1 plek vrij. De kosten zijn 44 euro.

Geplaatst in Innerlijk kind, Je ware zelf zijn, KindWerk, Kom in je Kracht, Systemen en familieopstellingen.

Eén reactie

  1. Geweldig mooi verhaal Maike! Geschreven recht uit je hart. Uiteindelijk is het ‘weten’ versus ‘leven’ waar we allen t verschil kunnen én mogen maken en daarmee de wereld positief kunnfn veranderen. Ieder met vallen en opstaan en uit fouten en imperfectie mag je leren..💚

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *